27-05-2019

Nog even

Het is vandaag 27 mei 2019. Ongeveer vier jaar geleden was ik druk bezig mijn spullen in te pakken voor de grote reis naar het nog grotere Amsterdam. Bezoekjes aan de IKEA wisselden lange dagen van wachten af en op 1 juli 2015 was het eindelijk zo ver: samen met mijn oudjes reed ik vanuit Roermond naar het noorden, om uit te komen in Bos en Lommer. We richtten mijn kamer in, ik huilde een beetje want de borden op Pinterest zagen er zo veel beter uit dan mijn kleine ruimte waar de schimmelplekjes door het behang schenen, en toen mijn ouders weggingen gaf mijn moeder me een broccoliknuffel die ik toen ik weer alleen was helemaal platknuffelde. Nu, vier jaar later, ligt die broccoli nog steeds op mijn bed. Ik heb een grotere kamer. Mijn bachelor is bijna achter de rug. Van onzekere 17-jarige Sjoukje ben ik uitgegroeid tot een iets minder onzekere 21-jarige Sjoukje. Ik denk te weten wat ik wil met mijn leven, soort van, houd ik mezelf voor - mijn scriptie lever ik bijna in, het huis dat ik vier jaar lang mijn thuis noemde zal ik over twee weken verruilen voor een andere plek in de stad die voor mij nu als minder immens voelt. Toch is het spannend, voor het eerst in een lange tijd voelt het weer alsof ik opnieuw begin. Een nieuwe bakker, een nieuwe omgeving, een nieuwe supermarkt, een nieuw parkje waar ik kan doen alsof ik handloop maar stiekem wandel met eindeloze podcasts in mijn oren. Een master, met het eind van mijn carrière op de universiteit in zicht en een redelijk recent gekozen beroepsperspectief in het verschiet. Alles is zo spannend maar op hetzelfde moment zo vertrouwd. Tijd voor een nieuwe kop koffie, want die scriptie schrijft zichzelf niet.