14-08-18

Een druilerige duik

Tiptaptiptap tikken mijn twintigjarige teentjes over de terracottakleurige tegels: ben ik al volwassen? Mijn tasinhoud - notitieboek, bakje ongezouten amandelen, lunchbox gevuld met voornamelijk kikkererwten - suggereert van wel. Het oranje omhulsel van mijn vrolijke rugzak en de onzekere 'maar wat was dat ook alweer?' aan het eind van letterlijk-elke-zin bewijzen dat ik dat nog niet ben - of me in ieder geval in een ongemakkelijke tussenfase bevind. 'Wat kan ik doen?' - 'op het moment niet zoveel' - naderende voetstappen, klikklik, weg uit de nieuwssite waar ik al de hele dag naar staar en terug naar het programma dat ik inmiddels uit mijn hoofd ken (maar nog niet helemaal). Is het vreemd als ik ga lezen, hier, zo achter mijn bureau? Mijn ogen vervormen zich inmiddels naar de welbekende vierkantjes, makkelijk te herkennen in ongeveer iedereen met een vitamine D-tekort, misschien kan ik ze nog terugrekken. Ach Sjoukje, stel je niet zo aan: je twintigste uur in een bureaustoel heeft nog niet eens geslagen: maar toch is de lang uitgerekte overgang naar het rijk der volwassenen als een lauwwarm zwembad waar ik de borstcrawl vervang door een half mislukte schoolslag. Nog even en dan is de 'sorry, heb ik me al aan jóu geïntrodueerd?' geen vast onderdeel meer van ongeveer ieder moment van de dag en voel ik me als een vis in het niet warme, niet koude water - nog even, maar in zo'n stoel duurt dat misschien net een seconde langer.



(woord van de dag: plensbuiparfum)