Mijn leven zonder telefoon

'Laten we een gezellig liedje opzetten, net als Barney's 'get psyched'-playlist!', was het laatste wat ik hoorde. 'Ja! Sultans of Swing, dat is een van mijn favoriete liedjes nu!' - enthousiast gooide ik mijn telefoon op het bed van het vriendinnetje waar ik op dat moment op bezoek was, wat daarna gebeurde is een grote, wazige vlek.



Wat ik wel nog weet is dat toen ik mijn telefoon van de grond opraapte, hij he-le-maal stuk was. En niet op de manier waarop sommige, gelukkigere iPhones stuk gaan, maar echt stuk: het glas brokkelde er van af en hij werkte niet meer. Met het scherm van mijn telefoon versplinterde de stemming ook een beetje - in plaats van wat Gossip Girl te kijken vóór een gezellig feestje, was het nu nodig om minuscule glasscherven uit het bed, van de grond en uit ons haar te plukken. 

Naar het feestje zijn we toch maar gegaan, een paar uur te laat en iets minder excited dan we waren geweest zonder het stukvallen van mijn telefoon (wat ik vanaf nu maar 'het voorval' zal noemen. Minder confronterend). 

De dag erna heb ik het scherm van mijn telefoon laten repareren en ondanks dat het toetsenbord het niet meer zo goed deed was ik gelukkig. Een paar dagen later was ik in het pashok van de H&M, pantalons aan het passen (want dat is wat ik doe nu ik bijna volwassen ben), toen mijn moeder me een berichtje stuurde. 'Sjat, ik denk dat je toch maar een nieuw mobieltje moet kopen, hij doet het niet meer zo goed!' - dat na ik ongeveer 10 berichtjes had gestuurd zonder spaties. Op dat moment verschenen er wat vreemde vlekken op het scherm van mijn telefoon, werd de bovenste helft roze en viel hij uit. Ik raakte een beetje in paniek, hield een paar minuten willekeurige knopcombinaties in, maar niets hielp. De eerste dode die ooit viel in een H&M pashok. (hoop ik dan). 

Op dat moment was ik in Amsterdam, en mijn ouders wonen een heel stuk reizen van mij vandaan. De telefoon wilde ik niet in Amsterdam kopen/laten bezorgen, en in verband met colleges en afspraken kon ik niet eerder naar huis, dus na het voorval beleefde ik een aantal ernstige dagen.

Dag 1. Ik baalde nog een beetje van het feit dat ik een vrij duur ding zelf de dood in had geholpen, zocht wat e-mailadressen in mijn Hotmail-contactenlijst en stuurde wat Facebookberichten naar mensen waar ik regelmatig mee klets. 'S avonds lopen mijn irritaties echter hoog op: het internet in het appartement waar ik woon is vrij slecht (zeg gerust, verschrikkelijk) en ik kan alleen contact met 'de buitenwereld' hebben (behalve de fantastische 2005-achtige e-mails, natuurlijk) door Facetime te gebruiken. Tussen de langzame beelden en onder water-achtige geluiden door heb ik niet veel meegekregen, helaas, en een beetje geïrriteerd ging ik dan ook slapen.

Dag 2. Deze dag begon vreemd. Ik voelde me, tja, verlost, op de een of andere manier. In plaats van door mijn Instagram-feed te scrollen las ik een boek, ik had geen eindeloze stroom van nutteloze berichten uit groepschats waar ik liever uitging en ik voelde me helemaal zen. Later op die dag werd het iets lastiger, want ik gebruik vrij veel Google Maps op mijn telefoon. Mijn richtingsgevoel is niet dat je zegt fantastisch ontwikkeld en de mannetjes van Google hebben me meer dan eens geholpen met het ontsnappen uit de vreemde gebieden waar ik af en toe beland. Dit was nu niet mogelijk en in plaats van te turen op mijn telefoonscherm, moest ik nu turen naar wegwijsbordjes. Ik ben blij dat ik niet ben aangereden, want fietsen in Amsterdam is nog steeds iets waar ik niet volledig aan gewend ben.

Dag 3. Dit was de dag waarop mijn moeder naar Amsterdam kwam. We hadden al regelmatig gemaild over de tijd waarop ze op het centraal station zou aankomen, maar toen ík daar aankwam realiseerde ik me dat we iets vrij cruciaals waren vergeten: we hadden niet echt duidelijk een locatie afgesproken. Als een malle kip rende ik over het station - ik heb wel 6 perrons onveilig gemaakt - tot ik besloot een conducteur te vragen waar de trein nu eigenlijk aan zou komen. Bleek dat ik 6 foute perrons onveilig had gemaakt en toen ik op perron 7 aankwam stond mijn moeder daar gewoon gezellig te wachten.

Op dag 4 werd ik verlost van mijn ellende en haalde ik een nieuw mobieltje. 

Wat ik geleerd heb van mijn 3 daagjes zonder Whatsapp, sms'en en bellen? Best veel, eigenlijk. Ik heb geleerd dat mailen eigenlijk heel gezellig is (ik bedoel, in plaats van 6 gehaaste woorden in een Whatsappbericht kun je voor een mail écht even gaan zitten). Ook heb ik geleerd dat mijn leven toch wat digitaler is dan ik oorspronkelijk dacht - denk aan de Google Maps en perron-situatie. Verder weet ik dat het hebben van geen telefoon vervelend is, maar ook veel rust oplevert. In plaats van doelloos scrollen door wat reeds beantwoorde e-mails keek ik wanneer ik op iemand moest wachten om me heen - wat een aantal vreemde blikken heeft opgeleverd, want wie kijkt er nog om zich héén?!

Ik ben blij dat ik weer Whatsapp-berichtjes kan ontvangen en het is stiekem ook wel heel erg leuk om een telefoon te hebben. Wel weet ik dat ik eens wat vaker ga proberen zelf de weg te zoeken in plaats van Google Maps te gebruiken - zo onthoud ik het veel beter! Oh, en conducteurs vragen waar je heen moet levert eigenlijk best grappige situaties op - beter dan de 9292 app openen en binnen twee tellen zien waar je nu eigenlijk heen moet.

Al met al was het een grappige ervaring, veroorzaakt door een vervelend voorval, maar ik ben blij dat ik weer gewoon lid ben van het 2015-leven.

tot snel! liefs - sjoukje


Een reactie plaatsen