Wie ben ik?

Wie ben ik? Naast een verschrikkelijk irritant spel is het ook een vrij essentiële levensvraag. Op mijn Engelse blog heb ik me al een paar keer (jup) voorgesteld maar om het nieuwe gevoel van deze blog vast te houden leek het me leuk om toch nog wat dingen over mezelf te vertellen.


Mijn naam is Sjoukje - en het is zo heerlijk om de uitspraak van mijn naam niet uit te hoeven leggen omdat je, als je dit kunt lezen, ook weet hoe je hem uitspreekt! (Ik ben al vrij vaak 'Sjoekje', 'Sjaakje', e.d. genoemd geworden). Ik woon sinds kort in Amsterdam, daar studeer ik Communicatie- en Informatiewetenschappen. 

Ik heb geen specifieke hobbies - ik speel geen viool, piano, ik rijd geen paard of zo - maar wanneer mensen mij vragen naar mijn hobbies noem ik meestal schrijven, tekenen en fotograferen. Ik lig ook graag in bed series te kijken (maar dat is misschien een iets minder sociaal-acceptabele hobby om te noemen tijdens een kennismakingsgesprek of zo). Naast deze dingen ben ik ook echt enorm fan van lekker eten - ik ben vegetariër en probeer iedere avond met mijn gelimiteerde studentenbudget een gezonde en smakelijke maaltijd op mijn tafeltje neer te zetten. 

'Lemontierres' is niet echt een woord - echt niet moet ik zeggen - en het is ontstaan op een dieptriest moment waarop ik me realiseerde dat letterlijk alle denkbare bestaande blognamen al bezet waren. Toen bedacht ik maar zelf een woord! Met alle gevolgen van dien: 'heh, hoe spreek je dat nou uit?' - 'wat betekent het eigenlijk?'. Nou, het betekent helemaal niets, en de uitspraak heb ik ook maar zelf bedacht. Meestal zeg ik 'lemontjee', of iets vergelijkbaars. Ligt een beetje aan in welke stemming ik ben.

Ik ben eigenlijk al mijn hele leven met fotografie en film bezig - als klein peutertje trok ik de filmcamera  uit mijn moeders handen, een paar jaar later kreeg ik mijn eerste wegwerpcameraatje, nog iets later kocht ik mijn eerste point-en-shoot camera, voor Kerstmis kreeg ik een Fujifilm-camera (die heeft nog tot dikke tranen geleid: ik snapte niets van de manuele modus). Nu snap ik de manuele iets beter en maken camera's me niet meer aan het huilen - gelukkig. Ook neem ik geen foto's meer met de Fujifilm-camera (naast emotionele momenten leverde hij ook gewoon niet zo'n mooie foto's op), maar met een Canon 60D (en meestal een 50mm lens). 

In de toekomst hoop ik iets met schrijven en creativiteit te kunnen doen - een preciezere droom zal ik nooit schetsen omdat ik wel zie wat er op mijn pad komt.

Een artikeltje als deze afsluiten is lastig. Ik hoop in ieder geval dat je het gevoel hebt me een beetje beter te kennen - als dat niet het geval is, schroom niet om me een mailtje te sturen, reactie achter te laten of Instagramberichtje te sturen. 

tot snel! liefs - sjoukje

4 opmerkingen

  1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk om je zo wat beter te leren kennen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha super tof dat je nu ook deze blog hebt! Het lijkt wel of je cynischer schrijft in 't Nederlands; grappig! Ik ben trouwens toevallig ook vegetariër ^^.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuk, ik heb net je blog ontdekt! Haha, je hebt echt precies dezelfde hobbies als ik :)

    BeantwoordenVerwijderen