Een paar woorden over Moleskine notitieboekjes

Een tijd terug had ik een fijne dag - de zon scheen, ik had een prettige afspraak, ik had een vrije middag, ik bevond me in het centrum. Al een heel lange tijd wilde ik een Moleskine notitieboek kopen - en ik besloot het gewoon maar eens te dóén. Ik duwde de zware Bijenkorf draaideur open, haastte me naar de vierde verdieping, vroeg mezelf wel 20 keer of ik echt 17 euro voor een verdorie notitieboek ging betalen, en liep toen vastberaden naar de kassa.


Eenmaal thuis peuterde ik de strakke plastic verpakking van mijn zwarte notitieboek met zachte kaft en nam er een pen bij. Wat mij het eerste opviel was de fijne kwaliteit van het papier - het is dun maar drukt niet door, glad maar niet zo glad dat je pen uitglijdt. Je merkt dat het boekje van goede kwaliteit is als je het doorbladert - niets laat los, niets kraakt. Ook heb ik het gevoel dat hoe vaker ik het boekje mee neem, hoe mooier het wordt - waar ik me bij andere notitieboekjes erger aan ‘ouderdomsverschijnselen’ vind ik het bij dit boekje mooi dat de kaft inmiddels iets rafeliger is, de zijkanten van het papier niet meer kraak-cremekleurig zijn.


Nu het inmiddels al een paar maanden geleden dat ik mijn eerste Moleskine kocht. Een paar observaties.

- Een notitieboek is en blijft, hoe duur het ook is, een notitieboek. Het is hetzelfde met dure kwasten kopen: je schilderijen worden niet opeens béter, het wordt alleen fijner om te werken. 
- Ik heb voor mijn Moleskine nog nooit een ‘mooi’ notitieboek gehad: ik koop altijd schattige boekjes met vossen en bloempjes en andere illustraties. Ik word er blij van maar in sommige situaties is het handig om een volwassener notitieboekje te hebben. Hoeft niet per sé een Moleskine te zijn, natuurlijk. :-) 
- Ik heb geen notitieboek meer gekocht! Telkens als ik de neiging krijg om weer een schattig exemplaar aan te schaffen denk ik aan het boekje in mijn rugzak. Eigenlijk heeft het kopen van dit boekje mij weer geld bespáárd, hoe paradoxaal het ook klinkt. 


Een week of twee geleden kocht ik een tweede Moleskine (want je hebt nooit genoeg notitieboekjes, toch, je zult wel denken, punt 3 is een onware observatie, maar nee lees de rest van deze alinea even) - omdat mijn agenda leeg was. Zie, ik heb de laatste paar jaren geen standaard agenda’s gekocht omdat ik al die tierelantijntjes als adressenboekjes en kalenders helemaal niets vind. Omdat ik het helemaal niet druk heb en de hele dag niets zit te doen (sarcasme uit) maak ik mijn eigen agenda’s. Mijn grote notitieboek verdiende een klein notitieboekbroertje. Eerst wilde ik een uitzondering maken door een echte agenda te kopen maar 22 euro voor een agenda ging me toch een beetje ver (ik ben tot slotte nog steeds een student). Ik schafte een mininotitieboekje aan en vulde de pagina’s met de data van het aankomende jaar. Ik heb nu een mooi setje en voel me onwijs sophisticated wanneer ik deze uit mijn tas tevoorschijn tover.

Het aanschaffen van een duurder notitieboekje zal je geen getalenteerd schrijver maken, je woorden zullen niet mooier zijn, je zinnen niet interessanter - maar soms is het gewoon heel fijn om je pen niet te hoeven krassen om mooi te schrijven, om op dun papier te schrijven met stiften en het niet door te zien drukken en om een écht fijne flubbelkaft te hebben (je ziet overal zo’n ‘nepperds’ en hoewel ze er mooi uit zien, is de kaft alleen al nooit zo fijn als die van een ‘echte’). Het blijft een vrij overbodig luxeproduct want papier blijft papier en je leven zal het niet veranderen… maar soms zijn het de niet-levensveranderende overbodigheden die het leven net iets gemakkelijker en plezieriger maken.

1 opmerking

  1. Ik vind Moleskines zo enorm mooi, maar ik vind het zonde om 17 euro uit te geven voor een stevigere kaft ( want als ik koffie erop knoei maakt die 17 euro echt niet heel veel uit ) en mooier papier. Desondanks wel enorm mooie boekjes.

    BeantwoordenVerwijderen