Leven met acne

Het verhaal van mijn huid begon toen ik een jaar of 12 oud was. Op een ochtend werd ik wakker en op mijn voorheen zo mooie gladde wang zat nu een pukkel. Geïrriteerd door hoe deze nieuwe vijand het patroon van sproeten op mijn gezicht doorbrak duwde en trok en kneep ik het geval uit - wat overbleef was een grote rode vlek. Haastig bedekte ik hem met een dikke laag concealer en mijn dag verliep niet anders dan normaal. 


De dag erna ontstond er een pukkeltje precies naast het irritante hoopje wat ik de dag ervoor zo agressief had bestreden. En een paar dagen later popte er op mijn voorhoofd ook een rood vlekje op. En op een gegeven moment zaten er op verschillende plekken op mijn gezicht rode bobbeltjes, waardoor het tijd werd voor het grotere geschut: ik kocht mijn eerste flesje foundation toen ik ongeveer 13 jaar oud was. 

Ik ben een krabber, een peuteraar. Wanneer ik ergens op mijn lichaam een korstje of bultje of wat-dan-ook-je heb, moet ik het er van af halen. Het maakt mijn vingers niet uit of er nu een gapend gat of een bloederige plek overblijft, en meestal merk ik pas na het voorval zelf dat ik mijn huid beschadigd heb. De combinatie van krabben, peuteren, verstikkende goedkope foundation en mijn puberale hormonen deed mijn huid niet veel goeds en ik belandde in een soort van vicieuze cirkel: mijn huid werd slecht, ik smeerde er troep op om de slechtheid te verbergen, de troep maakte mijn huid nog slechter waardoor ik er nog meer troep op moest smeren en per dag voelde ik mij ongelukkiger in mijn eigen velletje. 

Soms was ik dapper, droeg ik geen make-up. ‘Wat is er met je gezicht gebeurd, Sjoukje?’, vroeg een familielid op een van zulke dappere dagen. Dit soort opmerkingen kreeg ik vaker, waardoor ik me maar bleef verschuilen achter een dikke laag oranje vloeistof. Ik ben sinds mijn 13e geloof ik 2 keer naar school gegaan zonder foundation en na die dagen was ik moe, zo moe. De hele dag vroeg ik me af wat mensen dachten, of ze schrokken van de rode vlekken die ik normaal gesproken zo goed verborgen hield, of ik er niet uit zag als een monster. Op een gegeven moment was ik zo gewend aan mijn gemake-upte gezicht en durfde ik niet meer in de spiegel te kijken wanneer ik mijn make-up eenmaal verwijderd had, bang voor mijn eigen spiegelbeeld. 

Iets meer dan een half jaar geleden zat ik in een soort van rebelse huidperiode. Ik was heel bóós - waarom ik! Ik at slechts fruit en groenten, was al ruim 4 jaar vegetariër, at maar af en toe een bakje chips, leefde gezond - waarom zie ik er dan zo uit terwijl anderen die zich misschien volstoppen met allerlei chemische ongezondheden gezegend zijn met een schone huid? Tijdens die periode droeg ik geen make-up en dat is ook de verdrietigste periode van het afgelopen jaar geweest - ik kan me herinneren dat ik met mijn moeder in de stad was, mijn blik per ongeluk liet rusten op een spiegel. Mijn ogen liepen vol met tranen en we zijn naar huis gegaan - ik voelde me te onzeker, te verschrikkelijk lelijk. Hierna ben ik weer begonnen met het vol smeren van mijn gezicht, wat de situatie uiteraard alleen maar verslechterde. 

Als ik een jaar of 5 geleden had geweten dat ik mijn huid zelf zo zou beschadigen had ik denk ik mijn handen er af gehakt. Ik wist niet hoe ik mijn huid op een fatsoenlijke manier moest behandelen - besteedde al mijn hard verdiende centjes aan hardnekkige producten, scrubde mijn gezicht wel 4 keer per dag, smeerde soms ontsmettende alcohol op net uitgeknepen puistjes. Het beet en het deed pijn en dat moest wel goed zijn, toch?

Het ergst was mijn huid ongeveer een jaar geleden. Zoals ik zei, ik ben al een paar jaar vegetariër en ik moet eerlijk zeggen dat ik niet altijd goed op mijn vitamine B12-inname let- op een gegeven moment mijn gehalte het zo laag dat ik B12-prikken zou krijgen. Ik voelde me beter na de injecties - ik was immers een beetje duizelig van de lage gehaltes in mijn lichaam - maar na ongeveer 3 prikken brak de hel los, en wel op mijn gezicht. Ik kreeg de heftigste puistaanval die ik ooit gezien had. Mijn hele huid zat onder - waar voorheen meestal mijn wangen en voorhoofd de pineut waren was nu mijn hele gezicht bevlekt door puisten, vlekjes, bulten - alsof één of andere kwaadwillende heks nare ziektes over mijn huid had gekotst. Ik huilde en huilde en huilde maar het werd niet beter - de 5e prik heb ik nooit gehaald en na een tijdje werd het gelukkig minder erg. 

Een half jaar geleden heb ik een dermatoloog opgezocht, hij wilde mij roaccutane voorschrijven. ‘Maar Google het niet, je zult horrorverhalen tegenkomen’ - en ik Googlede het toch (want zo werkt mijn brein). Ik besloot dat ik niet mijn gezonde lichaam wilde stukmaken om er een mooie huid aan over te houden, en op dat moment was dat een heel erg lastige keuze. Nu sta ik er achter en ben ik blij dat ik het niet gedaan heb. Ik hou niet van medicijnen en heel mijn lichaam het liefst op een natuurlijke manier. Soms wens ik voor een oplossing voor acne zonder nare bijwerkingen, maar dat bestaat helaas niet.

Het ergste van het hebben van acne is denk ik niet het jezelf lelijk vinden, maar de gedachte aan hoe anderen je zien. Ik haat het om in fel verlichte ruimtes te zijn, omdat ik weet dat men mijn make-up goed ziet zitten. Ik haat het om van boven verlicht te zijn, omdat mensen die voor me staan de schaduwen van de bultjes op mijn gezicht zien. Ik haat het als mensen dicht bij mijn gezicht komen als ik mijn make-up al een tijd niet gecheckt heb, omdat ik dan niet weet hoe ik er uit zie. Als je acne hebt ben je je altijd, waar je dan ook bent, bewust van je huid - hoewel je er niet altijd actief aan denkt sluimert de onzekerheid op de achtergrond, als een stem in je hoofd die maar niet stopt met neuriën. 

Ondanks dat mijn hormonen en huid nooit lief zijn geweest denk ik dat ik mijn huid zelf het ergst heb verwoest. Ik ben inmiddels 17 jaar oud, bijna 18 - ik heb nog puistjes en ook wat meer dan gemiddeld, maar zo erg als eerst is het niet meer. Wat op dit moment het ergst is zijn de littekens. Immens veel littekens. De huid van mijn gezicht is bevlekt door honderden kleine rode vlekjes, op plekken waar voorheen puistjes of bultjes of wondjes of weet-ik-veel-watjes zaten zitten nu vlekken die me er altijd aan zullen herinneren hoe het was. Ik heb het er allemaal van af gekrabd - soms in mijn slaap, soms bewust, soms ging ik mijn huid met een pincet te lijf. 

Ik durf inmiddels weer in de spiegel te kijken, zelfs zonder make-up. Ik drink veel water, gebruik geen hevige scrubproducten meer. Krabben doe ik nog steeds, knijpen ook, maar daar kom ik ook niet van af, denk ik. Laatst vroeg een vriendinnetje, ‘maar Sjoukje, je huid is toch gewoon best normaal met make-up op?’ Dat maakte me onwijs vrolijk! - maar ik wilde ook mooi zijn zonder make-up. Ik voel me inmiddels weer prima, soms zelfs mooi ook zonder make-up, en dat heb ik een lange tijd niet gehad. Soms word ik ’s ochtends wakker en kijk ik in de spiegel en denk ik, ‘het valt allemaal wel mee’. Een slechte huid geeft heel, heel, heel veel verdriet en onzekerheid en narigheid maar het heeft mij ook goede dingen gebracht - ik ben zelfzekerder, zie dingen in perspectief. Maak me niet druk over mijn lichaam of mijn haar of andere stomme kleine dingen - aan mijn huid heb ik genoeg. Zonder make-up ga ik niet naar de universiteit en afspraken en werk en andere belangrijke dingen - maar laatst deed ik boodschappen zonder foundation op. In een felverlichte Albert Heijn. Ik voelde me ongemakkelijk, ging snel naar buiten, had mijn sjaal over mijn kin getrokken - maar het was iets wat ik al heel lang niet zonder een intens verdrietig gevoel achteraf had gedaan. Mijn huid is niet perfect, hij is niet eens mooi of oké te noemen - maar dit soort kleine overwinningen zijn belangrijk. Stapje bij beetje kom ik er wel. 

Ik vind het belangrijk om dit verhaal te delen. Ik wil je helpen door te laten merken dat je niet alleen bent! Iedereen heeft onzekerheden - voor sommigen is het een onzuivere huid, voor anderen gewicht, misschien ben je immens verdrietig door een neus die voor jou groot lijkt maar die anderen nooit op viel. Onzekerheden zijn prima, het hoort bij ouder worden en zelfontwikkeling. Laat het je leven niet overheersen. Mijn acne heeft mijn gedachten en leven een lange tijd overheerst - ik was onzeker en niet de persoon die ik wilde zijn - maar op een gegeven moment besloot ik dat het genoeg was. Van jezelf houden is belangrijk, niemand is perfect, en het is cruciaal om de imperfecties niet te negeren maar om ze te accepteren. Ik wilde deze gedachte en mijn 'verhaal' al een lange tijd delen maar nooit vond ik de juiste woorden - ik weet niet of het mogelijk is om de juiste woorden te vinden voor een fysiek probleem wat zich ontwikkelt tot een groter psychologisch probleem - maar dit is mijn beste poging ertoe. 

Bedankt voor het lezen en wat het ook is waar je je druk over maakt - het komt goed.

Liefs Sjoukje

4 opmerkingen

  1. Hey lieve Sjoukje,

    Het stuk dat je schrijft is zo onwijs herkenbaar! Ik vind het dan ook echt heel stoer en gaaf dat je hier open over durf te schrijven want dat is ook niet bepaald lastig. Ik heb zelf last van acne en precies hetzelfde als jij, destructief tegenover deze imperfecties op mijn huid samen met de vorm van de onjuiste producten. Nu ben ik twintig mijn huid is naar mate van tijd wel wat rustiger geworden maar nog steeds, ondanks alles wat ik heb geprobeerd, veel onrustiger dan iemand met een egale huid. Maar met deze tijd ben ik gegroeid in mijn zelfvertrouwen en heb ik mijn imperfectie huid leren te accepteren. Ik smeer er nog steeds dagelijks een grove laag foundation overheen omdat ik zonder deze laag make - up mij inderdaad veel te druk maak over wat anderen denken. Het geeft niet dat jij en ik en onrustige huid hebben. Weet je, iedereen heeft imperfecties. En dat geeft niet. Wees trots op jezelf dat je dit stuk hebt geschreven en wees ook trots op jezelf als persoon en op je uiterlijk. Want je mag er zijn en je bent mooi!

    Heel veel liefs,

    Chantal

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb het eventjes opgezocht dat roacutanne gedoe. En dat was hetgene dat mijn dermatoloog had voorgesteld (het heette niet zo, maar gewoon een vitamine A kuur). Ik heb getwijfeld, en oké, als ik kijk naar de foto's van mensen die die kuur hebben genomen, dan snap ik het wel als ze dat hebben genomen. Bij mij is het bijlange nog niet zo erg, maar ik zit er wel mee. Ondertussen ook alweer een goede 2 jaar. Ik zit nog met de struggle of ik het ga doen of niet. Het is gewoon zo lastig, ik heb namelijk ook hetzelfde, ik wil mijn lichaam niet vergiftigen, maar met zo'n hoofd rondlopen maakt mijn puberteit ook niet bepaald aangenaam om te doorstaan. Ik vind het dapper dat je dit deelt. ♥ Ik zit nu in die rotte periode, nu nog middenin, maar ik hoop dat ik gauw ook mijn verhaal kan delen waarbij ik er met een glimlach op kan terugkijken en dat ik trots mag zijn dat ik heb doorgezet. (En dat met je sjaal voor je kin etc. het is bij mij ook nog zo erg geweest dat ik zelfs in de zomer niet zonder sjaal naar buiten wilde, pfoe.) En zeker in deze tijd waarbij alles perfect en egaal moet zijn, dat maakt het er niet gemakkelijk op.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben zo blij dat je dit online hebt gezet he. Ik kan ook echt niet van mijn gezicht afblijven en het is moeilijk. Maar ondertussen gaat het al stukken beter en het is fijn om te lezen dat het jou ook goed gaat! Keep 'em going! (het goed gaan, niet de puisten)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi dat je je 'verhaal' (hoewel je vast niet wilt dat dit je verhaal is) zo deelt! Ik ken je alleen van foto's, maar het is me nooit opgevallen dat je uberhaupt last hebt van puistjes! Omdat je je zo bloot legt, zal ik mijn insecurity ook maar opbiechten: mijn onderkin! Let's keep our heads up :)

    BeantwoordenVerwijderen