Onmiddellijke spijt van een tatoeage

Al zo lang als ik me kan herinneren wil ik tatoeages. Ik kan me nog precies voor de geest halen dat ik op mijn 14e niets liever dan een vereeuwigde camera op mijn arm wilde (wat ik toen gelukkig niet heb gedaan), en als 12-jarig meisje besteedde ik al mijn vrije tijd op Tumblr bij de 'tattoo'-hashtag. Toen ik een paar maanden geleden spontaan een leuk geldbedrag van mijn lieve opa en oma kreeg wist ik meteen wat ik ermee wilde doen. Een afspraak was zo gemaakt en op 2 januari reisden mijn mama en ik af naar Utrecht om samen een fijne dag te hebben, en deze af te sluiten met een verse tattoo.



Een beetje zenuwachtig was ik wel, maar in mijn hoofd gebeurde niets abnormaals. Ik vond het ontwerp mooi, vertrouwde de tatoeëerder, en had er vooral heel veel zin in.

Het was stencil aangebracht en ik moet eerlijk zeggen dat ik daarvan een beetje schrok, want jéétje wat was dat gróót. Ik dacht er echter niet te veel van - de tatoeage op mijn bovenarm vond ik in eerste instantie ook heel erg groot.

3 uur lang bracht ik in de stoel door. De pijn viel absoluut mee, alleen het laatste half uur was even doorbijten. Ik was een beetje duizelig, durfde niet echt naar mijn arm te kijken en liet mijn moeder me helpen met het aandoen van mijn jas. Ik was blij, maar ook vooral héél blij dat het proces eindelijk voorbij was.

Eenmaal thuis waste ik de tatoeage en vond het nog steeds een beetje spannend, opeens zo'n groot ding op mijn arm. Ik dacht echter dat het onwennige gevoel er bij hoorde, dacht er niet te veel over na, smeerde wat Bepanthen op mijn arm en ging slapen.

De volgende ochtend was de vreemdste ochtend van mijn leven. Eenmaal wakker liep ik al gapend naar de badkamer om een frisse ochtenddouche te nemen. Toen ik mijn pyjamablousje los knoopte en mijn arm zag, werd het opeens zwart voor mijn ogen en licht in mijn hoofd. Ik wist dat ik flauw ging vallen dus ging op mijn ouders' donzige badmat liggen en wachtte tot ik me weer enigszins normaal zou voelen.

Toen ik weer opstond had ik een gevoel wat ik tot dan toe nog maar een paar keer had ervaren: spijt. Ik voelde het in iedere molecuul van mijn lichaam, het gonsde door mijn hoofd en in mijn arm. Ik zou nooit meer een baan vinden. Ik zou nooit meer een jurkje aan kunnen. Ik zou altijd een getatoeëerde persoon zijn, hoewel ik dat eerst zo mooi vond.

Tegen mijn ouders zei ik er niet zo veel over - ik wilde ze niet ongerust maken. Toen ik mijn opa en oma mijn nieuwste aanwinst liet zien maakte mijn oma's reactie me nog intenser verdrietig, ze reageerde namelijk helemaal niet zo positief als dat ze deed op mijn vorige tatoeages. Ik voelde me diep- en diepongelukkig.

De afgelopen dagen was ik bij mijn ouders geweest maar de dag erna vertrok ik weer naar Amsterdam. Toen ik 's avonds alleen op mijn kamer was was ik afgezonderd en begon het geGoogle. Ik zocht naar laserbehandelingen. Verzon manieren waarop ik de duizenden euro's bij elkaar zou sprokkelen. Keek ondertussen al naar truien en shirts met lange mouwen om de tatoeage zo lang mogelijk verborgen te houden. Stroopte vooral mijn linkermouw niet op, zodat ik het prachtige kunstwerk wat voor mij als niets anders dan een lelijk litteken voelde niet hoefde te zien.

Op dat moment had ik veel aan mijn moeder, omdat ik het haar toch maar verteld had. 'Sjoukje, het is een prachtige tatoeage. Je hebt een lichaamsdeel behoorlijk heftig laten aanpassen, het is logisch dat je ogen moeten wennen, je gevoel moet wennen. Het komt goed, geloof mij maar.' Op dat moment waardeerde ik het heel erg maar geloofde ik niet dat het echt zo zou kunnen gaan, want waarom Sjoukje, waarom!!! was het enige wat door mijn hoofd spookte.


Op een gegeven moment kwam ik op een forum terecht van mensen die hetzelfde ervoeren - mensen die ook lang over hun keuze nadachten en nu enorme spijt hadden, mensen die alleen aan hun tatoeage kunnen denken en niets anders zien wanneer het lichaamsdeel niet bedekt is. Hier putte ik troost uit - het gevoel was nog niet weg, maar ik wist dat het beter zou kunnen worden. Ik moest het slechts wat tijd geven.

Inmiddels zijn we bijna 2 weken verder en vind ik mijn tatoeage heel erg mooi. Het is niet meer het enige wat ik zie en het enige waar ik over nadenk, ik durf weer iets kortere mouwen te dragen en realiseer me eindelijk dat dit soort dingen de dingen zijn die mij míj maken. Ik heb lange tijd nagedacht over het laten maken van een sleeve maar die plannen zet ik maar even opzij - ik ben onwijs geschrokken van mijn reactie op deze tatoeage. Ik wilde deze post delen omdat het blijkbaar iets is wat recentelijk getatoeëerden doormaken: de liefde die je had verwacht te voelen is afwezig en in plaats daarvan lijkt je hele lichaam vervuld te zijn van spijt. Probeer het echter tijd te geven, spreek er over met vrienden en familie en doe geen gekke dingen. Alles komt goed, en over een tijdje zul je eindelijk de rust en vrede hebben om zo veel mogelijk van je prachtige aanwinst te genieten.

liefs, sjoukje

5 opmerkingen

  1. Wat mooi beschreven Sjoukje. Je tatoeage is inderdaad best groot, maar het maakt je ook gewoon uniek. Ik denk dat het alleen maar een versterking is van je persoonlijkheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind 'm prachtig. Tuurlijk moet je wennen, opeens zo'n groot ding op je arm. Maar ik weet zeker dat het went, en gelukkig is het geen zomer, en kun je je nog even verschuilen in je lange mouwen truien totdat je er wat aan gewend bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gelukkig ben ik dus niet de enige. Ik heb afgelopen week een roos laten zetten op de binnenkant van mn boven arm. Dotwork, echt prachtig. Toen ze het stencil zette dacht ik ook, wat groot, maar dat zal straks wel meevallen. Toen ie net zat dacht ik gewoon even wennen, maar nog steeds een paar dagen erna denk ik steeds: heb ik wel de juiste beslissing gemaakt, terwijl op dat moment het echt wel de keus was die ik wilde. *zucht* ik benoem het een beetje als als dat de tattoo nog een moet worden met mijn lichaam, maar dat is nog niet helemaal gebeurd. Ik wacht het nog geduldig af en probeer wel positief te blijven. Maar ik blijf dat angstige gevoel houden dat ik er nooit aan kan wennen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik herken je gevoel enorm.
    Ik heb nu mijn tattoo 2 dagen. Een roos aan de binnenkant van mijn arm 3n ook best groot.
    Ik denk dat het twijfelen is omdat je niet gewend bent dat je tattoo daar zit en het nog niet gewend op je lichaam bent. Na een tijdje zie je het niet meer en hoort het 100% bij je.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik herken je gevoel enorm.
    Ik heb nu mijn tattoo 2 dagen. Een roos aan de binnenkant van mijn arm 3n ook best groot.
    Ik denk dat het twijfelen is omdat je niet gewend bent dat je tattoo daar zit en het nog niet gewend op je lichaam bent. Na een tijdje zie je het niet meer en hoort het 100% bij je.

    BeantwoordenVerwijderen