12-02-2018

Zesentwintig letters

Want wat is er fijner dan gewekt te worden door de warmte van een zonnestraal terwijl het buiten min één is, om je na wat zandkorrelgewrijf te realiseren dat het lampje dat vannacht het duister versloeg nog steeds zijn best doet het opengevallen boek op de grond te belichten, hoewel dat niet nodig is omdat het inmiddels elf uur is en de maan het opgaf en de zon het overnam? Een dag zonder wie dan ook was ooit eenzaam maar is dat niet meer met de honderdduizend zinnen bestaand uit slechts zesentwintig letters, omgetoverd tot nieuwe vrienden en schijnherinneringen door een kundig auteur. Een betere realisatie dan die van de mogelijkheid tot het vullen van een dag met pagina’s van boeken, aangevoerd door een kop koffie en later veel meer thee en misschien wel een goed glas rode wijn zodra de sterren weer door het wolkendek van een koude februarinacht piepen is er niet en zal er niet zijn, want zelfs als alle boeken op de oppervlakte van deze aardbol ooit worden verbrand door een verdrietige en verveelde ziel bestaan de niet-bestaande letterwezens nog steeds op de pagina's van mijn brein. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten